⭕️الگوی حضور در میدان مبارزه و رسالت اندیشکده‌های انقلابی(۲)

2⃣ درهم‌تنیدگی مستمر مبارزه با خودسازی و علم‌آموزی

🔹اصل مبارزه جریانی مستمر بوده و هرگز تعطیل‌بردار نیست. این اصل، ناقضِ نگاه تقلیل‌گرایانه‌ای است که افراد را به بهانه «خودسازی»، «کسب علم» و «نگاه بلندمدت»، از مبارزه‌ی امروز دور می‌کند و وعده مبارزه در آینده‌ای را می‌دهد که معلوم نیست چه زمانی فرا خواهد رسید. این در حالی است که:

▪️اولاً؛ مبارزه از جنس کنش‌هایی است که تا مراتب پایین‌ترِ آن تجربه نشود، توانمندی برای میدان‌های بزرگ‌تر حاصل نمی‌گردد.
مسئله اصلی در مسیر مبارزه، فقدان توانمندی فکری یا جسمی یا مهارتی نیست، بلکه آمادگی برای تحمل سختی‌ها است. پاداش و عنایت الهی نیز متصل به استقامت است.
توانمندیِ واقعی در گروِ تمرین دادن نفس برای غلبه بر ترس، تعلق و تردید و به تبع آن حضور در صحنه و عدم فرار به بهانه‌های به‌ظاهر موجه است. چه بسیار افرادی با توانمندیِ اندک که با اخلاص وارد میدان شدند و در کورانِ مبارزه رشد کردند؛ چرا که سرعت یادگیری و رشد در «میدان»، به مراتب بیشتر از یادگیری در «فضای انتزاعی» و یا «دوره آموزشی» است.

▪️ثانیاً؛ علم‌آموزی و تهذیب نفس، «غذای مبارزه» هستند. همانطور که اگر انسان بیش از تحرک و نیاز بدنش، غذای مادی مصرف کند، دچار بیماری می‌شود، انباشت علم، مهارت و توانمندی، بدون مصرف در میدان واقعی (یعنی بدون حضور در مبارزه)، نه تنها فضیلت نیست، بلکه به مثابه بارِ اضافه‌ای است که انسان را عالم بی‌عمل تبدیل می‌کند، به تعبیر قرآن کریم «کَمَثَلِ الْحِمَارِ یَحْمِلُ أَسْفَارًا».

▪️ثالثا؛ علم مسئولیت آور است. امیرالمومنین می‌فرمایند خدای متعال این تعهّد را از علما و دانشمندان گرفته است که پُرخوری ستمگر و گرسنگی ستمدیده را تحمّل نکنند و نسبت به آن واکنش نشان بدهند.

3⃣ مرزبندی شفاف و قاطع با دشمن

🔹در ادعیه و زیارات مأثور با صراحت دشمن را مشخص، نشانه‌گذاری و لعن می‌کنند. امروز باید افراد و جریانات را با شاخص «شفافیت در مرزبندی با دشمن» سنجید.
🔹پذیرفته نیست کسانی خود را دلسوز و نگران ایران بدانند، اما حاضر نباشند به دشمن اصلی یعنی آمریکا کوچکترین نقدی وارد کنند و یا جنایات آن را محکوم نمایند.

❇️ این یادداشت ادامه دارد…