نمی‌خواهم این صحنه را برایتان تحلیل کنم فقط اجازه بدهید کمی آن را برایتان توصیف کنم. البته به قول نادر ابراهیمی «چه بسیار چیزهایی وجود دارد که به کلمه تبدیل نمی‌شود» که از قضا یکی از آن بسیار، همین سیرک سعودی با حضور مسوولان ایرانی است؛ چراکه وصف حقارتش از عهده‌ی هیچ کلمه‌ای برنمی‌آید. اما چه کنم که سکوت هم جایز نیست. میزی را گذاشته‌اند در پیشانی مراسم و کلی اطعمه و اشربه روی آن چیده‌اند و مسوولان ایرانی بلند و کوتاه دور میز حلقه‌ زده‌اند؛ جماعتی که فقط نماینده‌ی حقیقی خود نیستند بلکه نمایندگان حقوقی تنها کشور اسلامی با حاکمیت شیعی هستند. نماینده کشوری که محور مقاومت منطقه و تنها نسخه‌ی اسلام ناب در برابر تمام مدل‌های انحرافی و قلابی اسلام و رسوا‌کننده‌ی تمام نسخه‌های اسلام آمریکایی است.

این میز توسط مشتی کفتار و گرگ‌های وهابی محاصره شده اما مسوولان ایرانی شادند و ذوق‌زده تا جایی‌که دست به دست سعودی داده و کیک تولد حکومتی را برش می‌دهند که امام شهید در وصفش فرمود: «کشوری در این منطقه و شاید در همه جای دنیا، به بدیِ دولت سعودی من سراغ ندارم؛ دولت سعودی، هم مستبد است، هم دیکتاتور است، هم ظالم است، هم وابسته است، هم فاسد است».

کشوری که خاک و آسمانش در اختیار دشمنان ایران است، به اربابش سفارش تحریم و محاصره‌ی بیشتر ایران را می‌دهد و با یکی از مظلوم‌ترین بازوهای محور مقاومت در جنگ است. حالا تصور کنید حال انصارالله یمن را وقتی چنین صحنه‌ای بر روی صفحه‌های گوشی‌شان نقش می‌بندد و می‌بینند ذوق ایرانی‌ها را هنگام رقص و پایکوبی سعودی‌ها. اینجا دیگر قلم پیش‌تر نمی‌رود.